Маја Клариќ - На твојот гроб

На твојот гроб
Повеќе не сум сигурна
Зема ли Бог повеќе од што дава
И каков е тој Бог кога раката му е толку груба
Кој не се јавува
Кој никогаш не одговара
Го чувствувам само
Топлото сонце кое се појавува
Во моментот кога си родена
Ветерот кој ги откинува
Лисјата од ружа во моите раце
Со солзи го полеваме местото
На кое твоето тело
Го пуштивме назад во земјата
Поради нив на пролет
Од тебе ќе никне цвет
Така би требало да биде
Нов живот би требало да никне
Од гробовите

Маја Клариќ
Превод: Митко Гогов

Јехуда Амихај - Да заборавиш некого

Да заборавиш некого е како да заборавиш
да го изгаснеш светлото во дворот одзади
та тоа останува запалено и утре преку цел ден.

Но тогаш светлото е тоа што те потсетува.

Препев: Виктор Шиков

Лидија Димковска - Патник

Како во њујоршко такси
со стакло одвоена од возачот,
така сум со Бога во животот:
и тој недопирлив, и јас,
а се возиме во ист правец.
Во ретровизорот и двајцата нè следи окото на Линхеј.
Продира во нас низ небесата и низ адот,
гастроскоп е што длаби низ тунелот на битието,
пробива во знаењето и незнаењето,
мала камера што го снима непостоечкиот живот.
Само уште Бог има таков вид.
Јас сум кусогледа, идеална жена на Јахве,
дури кога ќе станам далековидна ќе бидам Христова.
Сама си ја отворам вратата, си го земам багажот.
Тежок е, тежок и насушен.
Во куферот си го носам минатото
што честопати ја промашува мојата дестинација,
сегашноста ми се тутка во рачна торба
што каде и да патувам заканувачки ми виси над главата.
Кога пристигнувам секогаш некој човек ме чека.
А јас во толпата го барам Него,
но моето име е секогаш на нечија друга табла.
И дури неволно се влечкам зад носачот на моето бреме,
се прашувам
– зар на Бога првин му е потребна витаминска инјекција
во десното рамо,
за да можам дури потоа да се потпрам на Него?
Или ми е потребна мене,
за да можам потоа во сопствениот живот да го потпрам Него.

William Shakespeare, All the World's a Stage

Целиот свет е театар

Целиот свет е театар,
а сите мажи и жени само глумци:
секој си има свој настап и свој замин,
и секој во векот свој многу улоги игра,
седумте промени му се седум чинови. Првин ко бебе,
плаче и се лигави во доилкините скути;
потоа ко кенкаво учениче со чанта
и светнато утринско лице ползи ко полжав
за на училиште, невесел мошне; па ко љубовник,
баботи ко фурна и жаљовна песна
за веѓите на саканата пее; па ко војник,
со простачка пис-уста и брада ко на пантер,
брз да навреди, наглит, за кавга спремен,
се топори за меурче слава
пред самоти устина на топот; па ко судија,
мевот подуен од мрсни пилци,
со строг поглед, прописно средена брада,
полн поуки за моралот и излижани фрази
својата улога ја игра; шестата промена го прави
прав арлекин, паљачо во папучи,
со очила на носот и ќеса кај колкот,
калиотите добро сочувани - вилает
преширок за сувите нозе – а силниот машки тенор
станат повторно детски пискав, му трепери
и му шишти; најсетне завршниот чин
пред да се спушти завесата на чуднава, бурна повест,
второто детинство, исконскиот заборав,
во кој е без заби, без виделце, без вкус, без ништо.

превод - Драги Михајловски

САКАТЕ ЛИ ВОДА?

Надоаѓаат води возбудливи
води чувствителни и саможиви.
Не мораме да бидеме риби
за да ги сфатиме оние кои немаат мера
ни намера потеклото да си го проверат.
Етногенезата на океаните.
На дождовите.

Ќе ја цицаме бебешки, на искап
природата, леунка на неопределено време
секнатите извори ќе потонат нагло
и во потсвеста ќе ни бликнат отнати
надојдени, кивни:
веќе не само води на претек
туку предзнаци.

Ако решат еден ден да нè изневерат
да нè прелијат со високи вокали
блудно да се одлијат во туѓи планети
безнадежно, речиси залудно ќе биде
да се спречуваат во намерата:

водата не знае за доста!

Катица Ќулавкова

Тишина

Не постои тишина во светот.

Монасите неа ја измислиле

секој ден да ги слушаат коњите и

падот на пердувите од крилјата.



Никола Маџиров

ТИ И ЈАС И СВЕТОТ

Не прашувај се кој си и кој сум јас
и зошто сето тоа е така.
Пушти професорите нека истражуваат,
тие се платени за тоа.
Стави ја домашната вага на масата
и вистината сама нека се мери.
Облечи го палтото,
изгасни го светлото во ходникот.
Затвори ја вратата.
Пушти ги мртвите да балсамираат мртви.

Наваму одиме ние.
Ти си оној кој има бели
гумени чизми.
Јас сум оној кој има црни
гумени чизми.
И дожд врне над нас
и тоа е дожд.


Вернер Аспенстрем

ОСТРОВОТ

Кога
се сретнавме на островот
сонцата беа извезени
во гоблен
каде што беше вбоден
здивот на водата

Во деновите на правта
сонцата се одделија
едно од друго
островот беше однесен за време на сушата
а ти лежеше како златна риба
во стаклен сад

И тие денови исчезнаа
Брегот на островот
го извезувам
в книга


Розе Ауслендер

[превод Н.М.]

.се обидува

Поезијата понекогаш
наликува
на детско раче
сака да улови сè

Потопена во центарот
на вселената
таа се обидува да се затвори

да го опфати плодот
совршено заоблен
но слаба е
се отвора
и плодот
сè потежок и поголем
паѓа

Тадеуш Ружевич