:about love, Michel Houellebecq #poetry

Et l’amour, où tout est facile,
Où tout est donné dans l’instant;
Il existe au milieu du temps
La possibilité d’une île.

And love, where all is easy,
Where all is given in the instant;
There exists in the midst of time
The possibility of an island.

Y el amor, en el que todo es fácil,
Donde todo se da al instante;
Existe en mitad del tiempo
La posibilidad de una isla.


- Michel Houellebecq

The Angel that presided 'oer my birth

The Angel that presided 'oer my birth
Said, "Little creature, form'd of Joy and Mirth,
"Go love without the help of any Thing on Earth."

by William Blake

СÈ УШТЕ СИ ТУКА

Исфрли го својот страв
во воздухот

Наскоро
времето твое ќе запре
наскоро
небото ќе порасне
под тревите
твоите соништа ќе потонат
во ништото

Сè уште
каранфилот мириса слатко
дроздот пее
сè уште можеш да љубиш
да даруваш зборови
сè уште си тука

Бити тоа што си
Давај го тоа што го имаш


Розе Ауслендер
[превод Н.М.]

ЧОВЕК ВО СВОЈОТ ЖИВОТ

Човек во својот живот нема време за да има
време за сè.
Нема простор за да има простор
за секоја своја желба. Свештениците грешеа кога тврдеа така.

Човек треба да мрази и да љуби во исто време,
со истите очи да плаче и да се смее,
со истите раце да фрла камења
и да ги собира,
да води љубов во војна и да војува во љубов.

И да мрази и да простува и да памети и да заборава,
да подредува и разредува, да јаде и да ја вари храната,
она што долгата историја го прави
со години.

Човек во својот живот нема време.
Кога губи тој бара,
кога наоѓа заборава,
кога заборава тој љуби,
кога љуби почнува да заборава.

И душата му е вешта
и мошне стручна,
само неговото тело засекогаш останува
аматер. Се обидува и невешто трага,
не осознава и збунет е,
опијанет и слеп во сластите свои и во болки.

Наесен човек ќе умре како смоква,
набрчкан, сладок и полн со себе.
Лисјата ќе се исушат врз земјата,
а голите гранки ќе покажуваат
кон местото каде што има време за сè.


Јехуда Амихај

[превод Н.М.]

Радован Павловски

Високо пладне


Ќе се искачам ли во високото пладне
Во мигот на победата цвет венее
Ил’ зад мене ќе остане да тажи племе
Над цвеќето на љубовта
Во твојата љубов што го посадив
Не – не се плашам од ништо веќе
Споделувајќи чувства со народот
Нека бидам и распнат
Ќе се искачам ли во високото пладне
Каде го боцнав цветот на љубовта
Ил’ вода ќе потече
Па сé ќе однесе.



Прва од неговите „Три минијатури“


Две сини очи разматени.
Солзи ја корнат среќата.
Птицата одлетала во далечините
...а погледот немошен застанал
и се слепил за една јасика.