СÈ УШТЕ СИ ТУКА

Исфрли го својот страв
во воздухот

Наскоро
времето твое ќе запре
наскоро
небото ќе порасне
под тревите
твоите соништа ќе потонат
во ништото

Сè уште
каранфилот мириса слатко
дроздот пее
сè уште можеш да љубиш
да даруваш зборови
сè уште си тука

Бити тоа што си
Давај го тоа што го имаш


Розе Ауслендер
[превод Н.М.]

ЧОВЕК ВО СВОЈОТ ЖИВОТ

Човек во својот живот нема време за да има
време за сè.
Нема простор за да има простор
за секоја своја желба. Свештениците грешеа кога тврдеа така.

Човек треба да мрази и да љуби во исто време,
со истите очи да плаче и да се смее,
со истите раце да фрла камења
и да ги собира,
да води љубов во војна и да војува во љубов.

И да мрази и да простува и да памети и да заборава,
да подредува и разредува, да јаде и да ја вари храната,
она што долгата историја го прави
со години.

Човек во својот живот нема време.
Кога губи тој бара,
кога наоѓа заборава,
кога заборава тој љуби,
кога љуби почнува да заборава.

И душата му е вешта
и мошне стручна,
само неговото тело засекогаш останува
аматер. Се обидува и невешто трага,
не осознава и збунет е,
опијанет и слеп во сластите свои и во болки.

Наесен човек ќе умре како смоква,
набрчкан, сладок и полн со себе.
Лисјата ќе се исушат врз земјата,
а голите гранки ќе покажуваат
кон местото каде што има време за сè.


Јехуда Амихај

[превод Н.М.]

Томаж Шаламун, VII, извадок

Колку тажно виси кошулата
што ја напуштило телото
а сепак е се' уште кошула
и во тоа е клучната точка на нашиот пораз
дали некогаш сте виделе стол
што трча од бањата кон кујната
или во обратен правец зашто тоа не е ни важно
и хистерично прашува
што ќе се случи со мојот задгробен живот
дали некогаш сте виделе балконска ограда
која вели доста ми е
доста ми е
доста ми е
и јас си го сакам својот мал живот
и мене мора нешто да ми припадне

Несфатливи се предметите во својата досетливост
недофатливи за бесот на живите

неранливи во непрекинатото истекување
не можеш да ги достигнеш
не можеш да ги зграпчиш
неподвижни во зеењето“